Evet, söyledi ya da ben duydum. Duyduğuma göre elbet bi ses söyledi bu söylemdeki usûlen söylenir olan sözleri. Evet, duydum, söyledi. Her duyduğumda ağladım ve çok ağlayışım sırasında duydum. Kalbim tutanak tuttu duyduklarıma, "Sor onu" dedi cevap aradım. "Yasamak," dedi, "tek marifetiniz; biraz özen gösteriniz. Zulüm, kimse zâlimlik yapmayınca biter; mazlumlar dahil." dedi "Ama yapmayın, o daha bir çocuk." dedi tanrı.
Ya gördüm, neyleyim? İnsanlar vardı duvarın içinde; ya ben hep duvara konuştum ya da duvar değil konuştuklarım; içinde insanlar var... Nedense, beni anlasın istedim, içinde insan olan, duvarlar...
Bilmiyorum, belki de ben gerçekten delirdim. Onlar haklı belki de; içinde değil duvarların, insanlar sadece arasındalar...
O değil de..
ARTIK BURADAYIZ..
Kimse sadaka vermiyo ruhu topallayana...
Sen düşerdin, kalbim çizilirdi.
Unuttun vişne ağaçlarını ve masalları..
13 Mart 2010 Cumartesi
Savunma
Anlatan: Lâm! zaman: 11:29
İçerik: Düşünce, Tiyatro, Yılmaz Erdoğan
Subscribe to:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 Comments:
Post a Comment