Bi hayat peşin, iki kırık kalp depozito:

Denize sıfır yalnızlık...

Bütün görüşlere kapalı yalnızlıktır...
Yukarıdan bakarlar, sağdan, soldan ama ne fayda görülmezsiniz.
Yalnızlık görülür mü?
Görmezliğe mahkum oluşunuzda bu o kadar da önemli midir ki ?!
Baktığını sanan gözlerin önündeki yalnızlıktır; denize sıfırlığında ise hiçbi kayda değere de mashar olamayacak(?).
Yalnızlığa eklenesi, üstünde düşünülesi bi değer var mıdır ya?!
Bardır; sizi sizden alışında ,üstüne de paramparça oluşunuzu eklemesiyle.
Gördüklerimiz elbette bizim kurgularımız, peki ya gerçekliği hangi noktasında...

Bu yalnızlığın verdiği başbaşalık, huzur neyle değişilebilirdi ki?
İçinde hayal, umut, aşk, binbir türlü şey vardı.
Bi şişe brendiyle katlanırdı bu tat, vermut da olurdu.
Yanındaki sehpada raşel rakella asalın volga hüznü bile olsa okunmazdı.
O an kendinleydin, başkası olmasındı.
Ufkun sonsuzluğunu yakalayabilirdin sekizinci kattaki küçük dairenden.
Geçmiş zaman kipi kullanıyorum çünkü; kahrolası sahil yolunu geçirdiler sıfırlığımdan.