Kır evinin verandasında
Bir rüzgar gülüne rastladım
İnsanmışcasına konuşmaya başladım
Dedim, benim kadar yalnızsan
Tek gecelik bir aşksan
Omuzlarına abanan
Bir anıdan kaçıyorsan
Dibe vurduysan
Ya da hala düşüyorsan
Bir yaz günü bir yaz günü
Hiç bu kadar üşüdün mü?
Rüzgar gülü rüzgar gülü
Hiç ölümü düşündün mü?
Teoman
O değil de..
ARTIK BURADAYIZ..
Kimse sadaka vermiyo ruhu topallayana...
Sen düşerdin, kalbim çizilirdi.
Unuttun vişne ağaçlarını ve masalları..
27 Ağustos 2011 Cumartesi
Rüzgargülü
Anlatan: Lâm! zaman: 00:58
Subscribe to:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 Comments:
Post a Comment